> Generaties
Van vader op zoon
Fred
“Ik heb
elke dag
genoten
van DE ZEE”
TIM
“DE VRIJHEID
TROK ME AAN”
Van vader op zoon
Fred Knoops (74) ging 11 jaar geleden met pensioen. Zijn zoon Tim (41) vaart nog volop, hij is kapitein. Hij kreeg het vak met de paplepel ingegoten.
Fred
“Ik begon met varen op mijn 16e. Van kinds af aan wilde ik al varen. Ik heb elk type schip gehad, dat wilde ik ook. De vrijheid sprak me aan: op reis zijn. Vroeger lag je 10 dagen in de haven en kreeg je een weekend vrij. Dan stapte ik op de bus, zonder te weten waarheen.
Aan boord werkte ik altijd mee, ook toen ik kapitein was. Ik kwam graag in de machinekamer om te helpen met klusjes.
Ik stond te juichen toen Tim ook het vak in ging. Hij was een half jaar als leerling bij mij aan boord. Ik behandelde hem als elke andere leerling. Toen de kok ziek was, werden Tim en de andere leerling verplicht kok. Eerst de kombuis schoonmaken en dan koken. Daar waren ze niet altijd blij mee.
Ook al vaar ik niet meer, ik ben er nog wel mee bezig. Als Tim aan boord is, kijk ik naar het weer. Ik kan hem natuurlijk volgen. Hij vertelt mij dan wat hij gaat doen. 9 van de 10 keer is dat wat ik ook zou doen. Soms zie ik dat het slecht weer wordt, maar ik maak me daar nooit zorgen over. Ik ga er altijd vanuit dat hij het goed doet. Zo dacht ik zelf ook. Als je twijfelt, kan het fout gaan. Ik heb elke dag genoten van de zee. Overdag, ’s nachts, de zee is continu anders. Daar kon ik naar blijven kijken.”
Tim
“Toen ik 15 was, ging ik voor het eerst met mijn vader mee aan boord. De zomers daarna deed ik vakantiewerk bij hem. Na mijn studie in Vlissingen ben ik echt gaan varen. De vrijheid trok me aan. Ik kon toen echt wat zien van de bestemmingen waar ik kwam. Ik mocht de wal op. Dat kan tegenwoordig bijna niet meer. Neem bijvoorbeeld mijn laatste term. We waren in Italië. Daar mag je overdag wel de wal op, maar dan zijn we aan het werk. Ik vind het vooral voor de bemanning vervelend dat die niet van boord kan. Die gasten zitten 10 maanden aan boord.
Bij ons pap voer ik mee op containerbootjes. Tegenwoordig vaar ik general cargo, op de S-klasse van Spliethoff. Onze hoofdlading is papier, en als kers op de taart doen we ook jachten. Het is best zwaar werk. Je hebt natuurlijk het tijdsverschil, waardoor je minder slaap krijgt. En in de havens gaat het werk 24 uur per dag door. Het is elke dag maandag.
Ik vaar tussen Noord-Europa en de oostkust van Amerika. Ik heb bewust voor dit schip en deze route gekozen. Ik wil niet naar bestemmingen in Afrika en het Midden-Oosten varen, veel te gevaarlijk. Ik heb gelukkig nog nooit iets ernstigs meegemaakt aan boord.
Het vak is echt veranderd: zoveel regels, zoveel papierwerk. Daarom denk ik dat ik niet tot mijn pensioen blijf varen. Dus als er een leuke walfunctie voorbijkomt… wie weet.” ←